Nefropatatia IGA po raz pierwszy została opisana  w 1968 roku, czyli stosunkowo niedawno. Uważa się, że jest to jedno z najczęstszych pierwotnych kłębuszkowych zapaleń nerek, występujące nawet u 1,5%  populacji. Częstość występowania waha się od 10% w obu Amerykach, poprzez 25% w Europie, aż do 50% na Dalekim Wschodzie i w Japonii.

Przebieg choroby najczęściej jest dość łagodny i nie doprowadza do niewydolności nerek. Natomiast niestety u 1/5 pacjentów może prowadzić do niewydolności nerek i mówi się, że około 20% przypadków w ciągu 20 lat wymaga dializ, lub transplantacji.

Najważniejszym badaniem diagnostycznym w chorobach nerek, a zwłaszcza w kłębuszkowych zapaleniach nerek, w tym nefropatii IGA jet biopsja nerki. Badanie to polega na nakłuciu miąższu nerkowego, igłą biopsyjną pod kontrolą USG.

Dializa otrzewnowa z ręcznym wykonywaniem wymian, tzw. ciągła ambulatoryjna dializa otrzewnowa w skrócie cado, polega na wprowadzeniu do jamy otrzewnej płynu dializacyjnego, który jest wcześniej podgrzany do temperatury ciała, czyli do temperatury 37 stopni Celsjusza.